બધું જ જોઈ લીધું છે બધે જ દોડી લઈ, બધા જ હાથમાં ઊભા હતા હથોડી લઈ. ઘણાય લાગણી ઉઘરાવતા ફરે કાયમ, સદાય આંસુ-ઉદાસીની કાંખઘોડી લઈ. કદીક કોઈને પૂછ્યું હતું અટકવું’તું, બધું બગાડી મૂક્યું છે સ્વયમનું ફોડી લઈ. ગયું’તું ડૂબી બધું કાલ મરજીવાનું પણ, સવાર પડતાં ગયો દરિયે ફરી હોડી લઈ. ઉદાસ ડાળ પછી સાંજ લગી [...]
શ્વાસ ખખડે છે અને વાગે છે, સાવ ખાલી ઘડો આ લાગે છે. કોણ તારા વિશે ગઝલ લખવા- આમ મારામાં રોજ જાગે છે ? ઓણ ચોમાસું ઝટ ગયું બેસી, ને બધાં સ્વપ્ન તો નિભાડે છે. એક વેળા ફૂટી જઈ માણસ, જિંદગીભર કરચ ઉપાડે છે. ટેવવશ સાવ કાચા નખ જેવી- રોજ મિસ્કીન રાત કાપે છે. – રાજેશ [...]
તમામ ઝાકઝમાળો તમામ સ્તરનું સુખ, બધું જ છેવટે લાગે ઉપર-ઉપરનું સુખ. કોઈની હૂંફ અને હાજરી જરૂરી છે, ફકત આ ચાર દીવાલો જ નથી ઘરનું સુખ. બની શકે તો એ વસમા દહાડા પાછા દે, ઘણું જ કપરું છે ભોગવવું મન વગરનું સુખ. નજીક એટલાં આવ્યાં કે ગઈ નિકટતા પણ, નથી જ દૂર કે પામું ખુશી-ખબરનું સુખ. [...]
તમામ ઝાકઝમાળો તમામ સ્તરનું સુખ, બધું જ છેવટે લાગે ઉપર-ઉપરનું સુખ. કોઈની હૂંફ અને હાજરી જરૂરી છે, ફકત આ ચાર દીવાલો જ નથી ઘરનું સુખ. બની શકે તો એ વસમા દહાડા પાછા દે, ઘણું જ કપરું છે ભોગવવું મન વગરનું સુખ. નજીક એટલાં આવ્યાં કે ગઈ નિકટતા પણ, નથી જ દૂર કે પામું ખુશી-ખબરનું સુખ. [...]
પ્હોંચવું ગયું છૂટી પંથને ઉજાળું છું, દેહની આ દીવીમાં આમ જાત બાળું છું. વ્યર્થ બધું ભુલાતું એ જ બળ બની જાતું, ચોતરફ ભટકતું મન ભીતરે જ્યાં વાળું છું. કોઈ વહે છે ખળખળ વીંટળાઈને હરપળ, લોક એમ માને છે પાંપણો પલાળું છું. શ્વાસ જે હતો ભીતર શબ્દ થઈ ગયો બાહર, એક નરી ઝંઝાને લો ગઝલમાં ઢાળું [...]
ગમ્યું એ બધું મૃગજળ થઈને ચાલ્યું આઘે, શેષ હતું એ વાદળ થઈને ચાલ્યું આઘે. આંખો લખતી રહી રાતભર કહેવું’તું જે, સૂરજ ઊગતાં ઝાકળ થઈને ચાલ્યું આઘે. સાવ અચાનક કયા વળાંકે ? ખબર પડી આ, આયુષ આખું પળપળ થઈને ચાલ્યું આઘે. અઢળક તારાઓ મ્હારામાં ઝબકી ઊઠ્યા, કોણ દિવસભર ઝળહળ થઈને ચાલ્યું આઘે ? કેટકેટલું મથે ? [...]
સુખ ને દુ:ખના વર્તુળોની બહાર થઈ ગયો, દરિયો થઈ ગયો હું, સ્વયમ પાર થઈ ગયો. ભૂલી ગયો જો પ્રાર્થના-પૂજા પરોઢની, તાજા કલમના વાસી સમાચાર થઈ ગયો. એ પંખી બીજું કોઈ નહીં આ હૃદય હશે, પીંછું ખરેલું જોઈને ચિત્કાર થઈ ગયો. શબ્દોમાં કોણ મૂકી શક્યું સમજીને પૂરું, એ મૌન થઈ ગયો જે સમજદાર થઈ ગયો. મિસ્કીન [...]