પન્નીને પહતાય તો કે’ટો ની. વાહણ જો અથડાય તો કે’ટો ની. અમના તો કે’ટો છે કે પાંપણ પર ઊંચકી લેમ. પછી માથે ચડી જાય તો કે’ટો ની. અમના તો પ્યાર જાણે રેહમની ડોરી. એના પર લૂગડાં હૂકવાય તો કે’ટો ની. ”એની આંખોના આભમાં પંખીના ટોળાં…” પછી ડોળા દેખાય તો કે’ટો ની. હમ, ટુમ ઔર ટન્હાઇ, [...]
પડછાયા ફક્ત તારે નગર રૂબરૂ મળે લોકો મળે નહીં અને બસ આબરૂ મળે ઊગે સવાર કંઠમાં લઈ બ્રહ્મરૂપ સ્વર ને સાંજના ચરણમાં પછી ઘુંઘરું મળે હું તું – હતા ને સામે તો સેના ઊભી હતી કેવો હતો સમય અને કેવી ઘડી હતી ? માંગી શક્યા નહીં કોઈ વરદાન, બાકી તો તારો જ રથ હતો અને [...]
હું તું – હતા ને સામે તો સેના ઊભી હતી કેવો હતો સમય અને કેવી ઘડી હતી ? માંગી શક્યા નહીં કોઈ વરદાન, બાકી તો તારો જ રથ હતો અને આ આંગળી હતી – રઈશ મણિયાર
ગોપિત રહે કદી, કદી સાક્ષાત્ હોય છે, મારી ગઝલમાં તારી રજૂઆત હોય છે. ફરિયાદ લઈને આવું છું હું તારે આંગણે, નીકળે જે કંઠમાંથી કબૂલાત હોય છે. લાગે છે જ્યારે કંઈ જ જીવનમાં બચ્યું નથી; જીવનની એ નવી જ શરૂઆત હોય છે. આપી દે એકવાર… આ જીવન એ આપનાર, બાકીની જિંદગી તો વસૂલાત હોય છે. દરિયો [...]
આ સાંજ રોજ આટલી ખૂંખાર કયાં હતી ? તારું સ્મરણ હતું પણ તલવાર કયાં હતી ? લોકો હતા બસ એ જ અને એ જ હાથ પણ – આ પથ્થરો ને પહેલા વળી ધાર ક્યા હતી ? – રઈશ મનીયાર