એક વાર કાન ને તાવ આવ્યો
August 31st, 2010
યુવાનો ને
August 21st, 2010
ઇન્સાં ન થઇ શકો તો ભગવાન થઇ જજો,
કાળા બજારી કરતા , બરબાદ થઇ જજો….
નફરત ન નીકળે મૂખ થી કદી,પ્રેમ ભાવ હોય,
સારંગી ના સૂર સમા દીલના તાર હોય,
કાળી અંધારી રાતમા, તારા થઇ જજો….
સોબત નઠારી નીવડે નહી, નેક રાહ હોય,
સાધુ સમા સૌભાગ્ય ના હોય વધામણાં,
નાહક વીવાદ કરતા, ખામોશ થઇ જજો….
આંખો નીર્મલ રહે હમેંશા, સબ સમાન હોય,
પરવા ન હોય ખુદની એવી, દેશ દાજ હોય,
કાંટાળા ફૂલ કરતા, વેરાન થઇ જજો….
- “શબ્દ્શ્યામ” ક્રુત
તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
August 18th, 2010
તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.
તારી હથેળીની ભાષા વાંચી દે એવું
સોફટવેર સ્પર્શોનું કેવું ?
સપનાનું ફોલ્ડર કૂંપળની જેમ હું તો
સાચવીને રાખું છું એવું.
નેટ ઉપર આખ્ખુંય ગગન છલકાય
અને ખાલીખમ પાંપણની હેલ.
આખાયે સ્ક્રીન ઉપર ઉદાસી પાથરીને
ઉઝરડા ગોઠવું છું ફાઈલમાં.
ડૂસકાંઓ ડિલીટ કરું તો ય સાલ્લાઓ
વિસ્તરતા જાય છે માઈલમાં.
ટહુકાથી ખીચોખીચ ભરેલી વેબસાઈટ
મહેંદી ને મોરલાનું સેલ.
તારી ઑફબીટ આંખ્યુએ ડિઝીટલ સપનાંનો
ઈમેલ મૂક્યો છે મારી આંખમાં.
પાંપણનો પાસવર્ડ એન્ટર કરીને હું તો
સૂરજ ઉગાડું બારસાખમાં.
દરિયો, વરસાદ, નભ, ચાંદો ને તારાની
વહેંચાતી કેવી રે ટહેલ !
તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.
– ડૉ. કનૈયાલાલ ભટ્ટ
[‘તાદર્થ્ય’ સામાયિકમાંથી સાભાર]
દ્વન્દ
July 23rd, 2010
પલ પલ અહિં દ્વન્દ અને દ્વિધા ઉપ્લબ્ધ છે,
પસંન્દ શું કરુ અહિં પરિશ્રમ અને પ્રારબ્ધ છે.
પ્રેમ કરવા માટે પણ અહિં વિકલ્પ ઉપ્લબ્ધ છે,
કોઇનુ હૈય્યુ શીત તો કોઇનુ હૈય્યુ દગ્ધ છે.
આદમી ઓ પણ જુદા જુદા અહિં ઉપ્લબ્ધ છે,
કોઇ નતમસ્તક છે તો કોઇ વળી કરબદ્ધ છે.
ભાવના ઓ પણ ઘણી બધી અહિં ઉપ્લબ્ધ છે,
કોઇ હતપ્રત છે તો કોઇ વળી સ્તબ્ધ છે.
- “શબ્દ્શ્યામ” ક્રુત
પ્રણયમા જવાની નિચોવાઇ જાશે
July 23rd, 2010
પ્રણયમા જવાની નિચોવાઇ જાશે
હવે હસતાં હસતાં ય રોવાઇ જાશે.
ન રહેશે હવે હાથ હૈયું ન રહેશે,
એ મોતી નથી કે પરોવાઇ જાશે.
નયન સાથ રમવા ન એને જવાદો
હ્રદય સાવ બાળક છે ખોવાઇ જાશે.
મરણને કહો પગ ઉપાડે ઝડપથી,
નહીં તો હવે શ્વાસ ઠોવાઇ જાશે.
સિધાવો, ન ચિંતા કરો આપ એની !
કાંઇ કામમાં મન પરોવાઇ જાશે.
કદી દાનની વાત ઉચ્ચારશો મા
કર્યું કારવ્યું નહી તો ધોવાઇ જાશે.
નિહાળ્યા કરો જે કંઇ થાય છે તે
વિચારો નહિં, મન વલોવાઇ જાશે.
વગોવે ભલે મિત્રો ‘ઘાયલ’ વગોવે !
હતું નામ શું કે વગોવાઇ જાશે ?
- ‘ઘાયલ’
વીરા!
July 8th, 2010
ઉડો હળવેકથી છે વિજ્ઞાનના પવન વીરા!
જરા સંભાળજો હૈયા તણાં ઉપવન વીરા!
ચૂમી ધરતી વતનની, આંબજો ગગન વીરા!
નિશાનો ઉચ્ચ, છો તન-મનનુ હો દમન વીરા!
પડે કિંમત ભલે પણ મૂલ્યોનું હો જતન વીરા!
વિકાસો એય શું જ્યાં માણસાઈનુ પતન વીરા!
ધરીને હામ કરજો તિમિરનુ હનન વીરા!
પસારો તેજ ને વિશ્વમાં અમન વીરા!
રહસ્યો વેદનાં ખૂલશે કદી પ્રસ્વેદથી,
બનો કર્મઠ, કર્મોની ગત ગહન વીરા!
-ગુરુદત્ત ઠક્કર.
(DEDICATING THIS POEM TO STUDENTS WHO PASS OUT FROM 12TH STD}
નફરત છે મને…
January 26th, 2010
એક હતો નથુરામ અને બીજો સાવરકર,
પ્રણ લીધું અખંડ ભારતનું એમ રહ્યા અમર..
આજ સુધી એમની આત્માઓ મોક્ષ માટે ઝંખે,
ભાષાવાદી નાગ-”રાજો” દરરોજ એમને ડંખે..
જે ધરતી પર આવા સ્વપ્નદ્રષ્ટા અવતર્યાં,
કમનસીબે હવે વિઘટનકારી-”રાજ” તરવર્યાં..
એ ધરતી-પુત્રો આજે ભારત-પુત્રો ને મારે,
ભાષાવાદથી રાજનિતીની મેલી દુકાનો તારે..
એવું કહેતાં ગર્વથી ફરે-વોટ અમને આપો,
ભાષા અને સંસ્ક્રુતિ નો હું જ એક રખવાળો!!
અખંડ ભારત દુર રહ્યું,હયાત ભારત તોડી પાડો,
ભૈયો-સિંધો-મલ્લાઓ ને મુંબઇમાં થી જ કાઢો..
મુંબઇકર કહે “રાજ”-કર્તો અમારો એકદમ છે સાચો,
અમારા જેવાં ગુજરાતી-મરાઠી ની વ્યથા પણ તમે વાંચો..
રહેતા પેઢીઓથી અહિં-ગળથૂંથી ગુજરાતી-ગુર્જરી જ વતન,
જો કોઇ ધરતી-પુત્ર મારે અમને તો ખુશ થશે તમારું મન??
ભાગલા પાડો-રાજ કરો ની નિતી બહુ પુરાની છે,
આ નિતી એ ભારતમા ને સદિયો ગુલામી આપી છે..
જેમણે વાપરી આ નિતી તે આજ બદનામિ ભોગવે છે,
સદભાવી ને આખરે તો સકળ લોક-જન વંદે છે..
ધર્મ-જાતિ પર કર્યાં ટુકડાં ત્યાં સુધી તો ઠીક,
ભાષાવાદને છંછેડશો હવે તો નિકળી જશે ચીંખ..
-ચિન્મય જોષી.
પ્રેમની રજુઆત-એક મીઠો કોયડો..
January 2nd, 2010
હું તો તારા પ્રેમમાં છું થઇ ગયો પાગલ,
એટલું પણ ખબર નથી કે આ પ્રેમ છે કે આકર્ષણ્…
તારી જોડે પ્રેમ છે કહેતાં મગજ ધોકા મારે,
પ્રેમ નથી એવું માની લેતાં દિલ ધક્કે ધબકારે…
પ્રેમ છે કે આકર્ષણ શોધવામાં દિવસો બહું વિતાવ્યાં,
પછી દિલ એ મગજ ને વશ કર્યું એવા દિવસો પણ આવ્યાં…
પપ્પા-મમ્મી પ્રેમ વિરોધી,પણ મિત્રો પાનો ચઢાવે,
પ્રેમ-આકર્ષણનો કોયડો ત્યારે દિલ ને મગજ દુખાવે…
લાગણીઓને પૂછ્યું તો એ પ્રેમ ની સાક્ષી પૂરાવે,
વિચારોને છેડતાં એ આકર્ષણ છે એમ મનાવે…
દિલ ને મગજની દોસ્તી કરાવી નિર્ણય એક લેવડાવ્યો,
તને જ પૂછી લઉં એવું કહીને ઝગડો એમનો ટાળ્યો…
આજે પૂછું-કાલે પૂછું કરતાં મોકા બહુ ગુમાવ્યાં,
મારી બેદરકારીએ બીજા ઘણાં જણ ફાવ્યાં…
તું પણ પાછી કોઇ દિ રુઠે કોઇ દિ ખુબ હસાવે,
રોજ મારો કોયડો તું હજી વધું જટિલ બનાવે…
મને મુંઝવતો કોયડો હંમેશ બીજા સૌને પણ નડતો,
ઉકેલ એનો કોઇ દિ તોય કોઇને ના કળતો…
- ચિન્મય જોષી








