સૂરજના સાત અશ્વો રાતે રડી પડે છે, ક્યારેક ભરબપોરે અંધાર થઈ જવાનો. અંધારમાં દીશાઓ ફંફોસતી હવાને, આજે નહીં તો કાલે આકાર થઈ જવાનો. જંગલની કેડીઓને આ શી રમત સુઝી છે ? વેળા-કવેળા દરિયો ભેંકાર થઈ જવાનો. વેળા વહી જશે તો શું થશે સમયનું ? ક્ષણ એક ઝંખનાનો વિસ્તાર થઈ જવાનો. -ઈન્દુકુમાર જોષી
ચુકી ગયેલ જીંદગી જીવ્યા કરી અમે, ને શ્વાસની પહેલી આ ડાળખી સીવ્યા કરી અમે. ખાલી પડેલ બાંકડાની વેદના લઈ, પાંપણની પાંખ રોજ આ વિંઝ્યા કરી અમે. ભુક્કો બનીને તારલા આંખોમાં કેદ છે, આખી વિરહની રાતને પીસ્યા કરી અમે. સપનાની સાવ કોરી મળી વાવ આંગણે, કુવેથી ખાલી ડોલને સિંચ્યા કરી અમે. ઉભા ઉનાળુ તાપના સુના મિજાગરા, [...]
શ્વાસનું પણ મને હવે વજન લાગે છે, શી ખબર કઇ રીતે જીવ્યો અત્યાર સુધી! સતત છળકપટની જાળમાં ફસાયો હું, કોણ જાણે, છતાંય, ફાવ્યો અત્યાર સુધી! એવો તો ચુસ્ત મેં અંધકાર પૂરી રાખ્યો, એ સૂરજ બની તડકો લાવ્યો અત્યાર સુધી! ચેપ ફેલાવતી હવાને દૂર ખસેડી નાખવા, કેવા-કેવા રોગોને વસાવ્યા અત્યાર સુધી! બનાવટી મહોરું પહેરી શૉ-કેસમાં ગોઠવાયો, [...]
પ્રેમ કરવાનો એક અટકચાળો કર્યો, હાથે કરીને જીંદગીમાં પેદા કંટાળો કર્યો. દસ માળના બંગલાનો ભરોસો શું? મેં નાનકડો પંખીના જેવો માળો કર્યો. એક નાની ભૂલ શું થૈં ગૈં અમારાથી! કે લોકોએ તો ભાઇ મોટો હોબાળો કર્યો. સંતોએ જ કર્યો તો સાફસૂથરો પંથ, કે દુષ્ટોએ પાછો એને કાંટાળો કર્યો. -વિજયકુમાર જાદવ ‘કવિરાજ’
જિંદગીની સફરમાં હું નિત્ય ફરું છું, વ્યથાનો ભાર લઇ નગરની શેરીઓમાં ફરું છું. કોણ સાંભળશે આ દુઃખભરી ફરિયાદ મારી, આજ તો દિલ પર બોજ લઇ ફરું છું. હતી પ્રતિક્ષા પ્રેમમાં તને પામવાની, એજ પ્રેમની આગમાં દિલને બાળીને ફરું છું. સૂકાં રણ જેમ બનતી મારી આ પ્યાસ, આજ તો ઝાંઝવાના નીર પીને ફરું છું. બળું છું [...]
મારા આવવાથી સમીપ તારા ઉરના, ધબકાર જો વધી જાય, એ તારા પ્રેમની નિશાની છે, મને જોતાં જ તારા અધરોનાં કિનારે, એક સ્મિત જો છલકી જાય, એ તારા પ્રેમની નિશાની છે, મારા સ્પર્શની અનુભૂતિ માત્રથી તારા, નેત્રો જો ઝૂકી જાય, એ તારા પ્રેમની નિશાની છે, વસંતના આ વાયરામાં તારી ફોરમ મ્હેકતાં, ચોતરફ ફુલો જો ખિલી જાય, [...]
ઉમંગ ઉછળે આજ મનમાં કોઇના સહારે, ભ્રમણ આજ સંગદિલનું જાણે એના સથવારે. સમયવનના કસબી બનવાની એ મથામણ, છતાં ઉજાસ આપના ખ્યાલનો શબ્દના અજવાળે. સ્વપ્ન ને વાસ્તવ બદલાઇ ગયા એકમેક જાણે, જીવનમાં ઘણું વિસરાય ને સ્વપ્ન વારેવારે. સમજાવે નિયતી બદલાવના વાસ્તવને જાણે, છતાં મોસમ મારી હસ્તગત કોઇ મઘુર ખ્યાલે. ક્ષણોની સાધનાને વિતરાગ પથરાવતી ક્ષણો, છતાં નિર્દોષપળની [...]
દર્દ આપવા કરતાં તેમાં ભાગીદાર બની, મારા કાર્યમાં જોમ વધારી આપો તો સારું. અંધકારરૂપી મારા આ સૂનકાર જીવનમાં દીપની વાટ બની પ્રકાશ આપો તો સારું. આંખમાં અંધાપો વળી ગયો છે મ્હારે, મ્હારી આંખની રોશની લાવી આપો તો સારું. ગ્રીષ્મ ઋતુમાં શ્વાસ ઉષ્ણ બન્યા છે મ્હારા, જરાક શીતલ હવા લાવી આપો તો સારું. હવે દર્દ વધી [...]
વદન રોશની ધવલ સરખું, શશી સમી તને નિરખું. સ્નેહ કૌમુદી મયૂર સરખું, ચાલ નિપૂર્ણ સમી નિરખું. બદન ગૌર પદ્મ સરખું, અધર શિતળ ઝરણું નિરખું. સ્મિત સોમલ રતિ સરખુ, લલાટ મેઘ દામિની નિરખું. હૃદય કોમળ સાગર સરખું, અક્ષિ નિર્મળ સરિતા નિરખું. સ્નેહ મૃદુલ પ્રસુન સરખું, ઝુલ્ફો કામિની વસંત નિરખું. -રોહિત જોષી, પાલિતાણા
મનમાં એવુ ભમ્યા કરે છે દિલમાં એવું થયા કરે છે અજબ આ સંવેદનાઓ છે સતત કંઇક અનોખુ થયા કરે છે રસ્તામાં જતા સામે મળ્યા કરે છે નયનો તેના હોઠો પર ભમ્યા કરે છે લાખ પ્રયત્ને માંડીવાળુ તોય આ દિલ સલામ રૂપ સુંદરી ને કર્યા કરે છે. લાલ લાલીના લાલ લાલ હોઠ પર નજર ને મન [...]