પ્રણયમા જવાની નિચોવાઇ જાશે
હવે હસતાં હસતાં ય રોવાઇ જાશે.
ન રહેશે હવે હાથ હૈયું ન રહેશે,
એ મોતી નથી કે પરોવાઇ જાશે.
નયન સાથ રમવા ન એને જવાદો
હ્રદય સાવ બાળક છે ખોવાઇ જાશે.
મરણને કહો પગ ઉપાડે ઝડપથી,
નહીં તો હવે શ્વાસ ઠોવાઇ જાશે.
સિધાવો, ન ચિંતા કરો આપ એની !
કાંઇ કામમાં મન પરોવાઇ જાશે.
કદી દાનની વાત ઉચ્ચારશો મા
કર્યું કારવ્યું નહી તો ધોવાઇ જાશે.
નિહાળ્યા કરો જે કંઇ થાય છે તે
વિચારો નહિં, મન વલોવાઇ જાશે.
વગોવે ભલે મિત્રો ‘ઘાયલ’ વગોવે !
હતું નામ શું કે વગોવાઇ જાશે ?
- ‘ઘાયલ’
પરિચય વિશે લખુ કે પ્રણય વિશે લખુ
કે પછી તારી યાદમા થયેલા જાગરણ વિશે લખુ
આયખાનો ઊજાગરો આખો મા આન્જી બેઠો છુ
ચાલ તારી યાદમા થયેલા જાગરણ વિશે લખુ
-હોશ
કહે છે કોણ આ ધરતી અમારે મન પરાઈ છે,
અમારા દેહમાં એની જ તો ખુશ્બૂ લપાઈ છે;
ખરેખર તો હવે કૈ રંગમાં આવ્યા છે સંબંધો,
વતન સાથે અમારે ‘શૂન્ય’ લોહીની સગાઈ છે.
- ‘શૂન્ય’ પાલનપુરી
જ્યાં છે એ નક્કી વાત કે કોઈ અમર નથી,
અમૃત મળે તો શું કરું ? એમાં અસર નથી.
ખામી તમારા રૂપમાં દેખાય છે હવે,
પહેલાં હતી જે, એવી અમારી નજર નથી.
ગઈકાલે શું થયું ભલા એનું તો ભાન ક્યાં?
આજે શું થઇ રહ્યું છે મને કંઈ ખબર નથી!
પાગલપણું આ પ્રેમનું હદથી વધી ગયું,
તે શેરીમાં ફરું છું કે જ્યાં તારું ઘર નથી.
આ છૂટવાની રીત કે મિત્રોએ કહી દીધું,
શું થઇ શકે કે જ્યાં તને તારી કદર નથી!
આવાગમન છે બંને જગતમાં સતત ‘મરીઝ’,
પૂરી જે થાય એવી જીવનની સફર નથી.
-મરીઝ
હું ચહેરો ત્યાં જ છોડીને તને મળવા નહિ આવું,
કે દર્પણ તોડી ફોડીને તને મળવા નહિ આવું.
ખુમારી તો ખરેખર વારસાગત ટેવ છે મારી,
હું મારી ટેવ છોડીને તને મળવા નહિ આવું.
કહે તો મારું આ માથું મૂકી લાઉં હથેળી પર,
પરંતુ હાથ જોડીને તને મળવા નહિ આવું.
તું દરિયો છે, તો મારું નામ ઝાકળ છે, એ જાણી લે,
નદીની જેમ દોડીને તને મળવા નહિ આવું.
ટકોરા દઈશ, પણ દરવાજો તારે ખોલવો પડશે,
કોઈ દીવાલ તોડીને તને મળવા નહિ આવું.
ખલીલ ! આવીશ તો કે’ જે કે ઉઘાડેછોગ હું આવીશ,
હું માથામોઢ ઓઢીને તને મળવા નહિ આવું.
- ખલીલ ધનતેજવી
બીજું કોઈ દર્દ નથી દુનિયાનું આવું અસહ્ય,
પ્રેમનાં વિરહમાં રહ્યું છે કેવું રહસ્ય…
આંસુનો સ્વાદ પણ આજે મધમીઠો લાગ્યો,
તારી યાદે પાણી બની આંખોનો રસ્તો માપ્યો…
દિલના કોઇ ખુણે બાઝ્યાં છે યાદોનાં બાવાજાળાં,
મોકો મળતાં મનને ઘેરે લાગણીઓનાં અટકચાળાં…
હમણાં રડતું-રડતાં હસતું બધું નિરસ લાગે,
તસ્વિર તારી ફરીને જોતાં મળવાની તરસ જાગે…
આજે તને રસ્તે જોઇ પગ આગળ વધ્યાં,
ઉર્મિઓનાં વાવાઝોડામાં મનના મેરું ડગ્યાં…
આંખો મળી-મન ફફડ્યું-હ્રદય ધબકારો ચુક્યું,
ઢીલું પડેલું તન ત્યારે માંડ જમીન પર ટક્યું…
આંખો તે ફેરવી લેતાં દિલ નિસ્તેજ થતું લાગ્યું,
જાણે જખ્મી શરીર પર વજ્ર જેવું કંઇક વાગ્યું…
મન કરે એકવાર તને જોરથી જકડિ લઉં,
કાઢી નાખું દર્દ બધું દિલફાટ રડી દઉં…
તને ભુલી જઇશ એવું મનથી મક્કમ કરી નાખ્યું,
યાદોનાં અજર દેહને દિલમાં અગ્નિદાન આપ્યું…
અગ્નિદાહની અસ્થિઓ હવે વિસર્જનનો હક્ક માંગે,
લોહીમાં વિસર્જિત અસ્થિઓ શરીરમાં બેધડક ભાગે…
- ચિન્મય જોષી.
વાપરો કળ ને બનાવો મને !
લાશ છું હું, બસ તરાવો મને!
એમ બનતી હોય જો આ ગઝલ,
લો કલમ- કાગળ, લખાવો મને !
સત્ય કહેવું જો ગુનો હોય તો,
લો શુળીએ પણ ચઢાવો મને.
જિંદગીએ બહુ રડાવ્યો મને,
હું ભૂલ્યો હસવું, હસાવો મને.
સાદગીમાં જિંદગી થઇ પુરી,
ના હવે દોસ્તો સજાવો મને.
- રાકેશ ઠક્કર
જિંદગી કોને કહો છો, જો નહિ
આંખમાં લાલી ભરી સ્વપ્નો તણી ?
ને સ્વપ્નને સાચાં કરી ઊતારવા
ઝંખતી ના આરઝૂ હૈયા તણી ?
જિંદગી શી ચીજ છે, જો એ નહિ
કૂચ સાધે ધ્યેયની રેખા ભણી ?
ફુરસદ નહિ યે બે ઘડી ખોટી થવા
મોજ મીઠી માનવા આંસુ તણી ?
જિંદગી શું છે કહોને, જો નહિ
તાઝગી જાણે કદી એ તેજની ?
વિશ્વને અંધાર જો એ ના બને
અંત સુધી સળગતી અગ્નિકણી ?
-મકરન્દ દવે
માનવીને માનવીમાં ફેર છે,
લાગણી સાથે મગજને વેર છે.
અંતમાં અસબાબ જોયો તો મળ્યા,
માલ- મિલ્કત બસ ગઝલના શેર છે !
કોણ સમજે લાગણીનું મૂલ્ય પણ?,
દોડતું ને ભાગતું આ શ્હેર છે.
આપણાં માન્યાં હતાં જેને સદા,
એ જ આખર નીકળ્યા તો ગેર છે.
જિંદગી આ જીવવાની ને પછી-,
શિવ કહેશે? શું ખરેખર ઝેર છે.
- રાકેશ ઠક્કર
વ્યંગ કવન,મફત માર્કેટિંગનાં કામણ…
————————————-
મફત મફતના મંત્રોથી ગુંજે, નવયુગનો દરબાર
મફતના પાઠ રટી હોઠે , આજ થઈ જાઓ તૈયાર
નામા મારું છે મફતલાલ, કહું ગમતી મફતની વાત
એક ખરીદો વસ્તુ લાલા, મળશે બીજી મફતમાં આજ
સદીઓ પહેલાં મફત લેવામાં, લાગતી શરમ અપાર
પણ નવા જમાને ‘ મફત’ ચલાવે દુનિયાના વ્યવહાર
મફતનો અજંપો લાગે ના માટે નવાજાતી શિષ્ટાચારી
સેવાની કદર કરી શેઠજી, ભાવે આપજો બોણી અમારી
લાંચ શબ્દ છે અણગમતો , પણ બક્ષિસ પ્રેમે ખપે
રોકડ સોગાદ બંગલા ગાડી દેખી આજના મુનીવર ચળે
મફતનો મહિમા ના જાણી,વાંઢાજી કચકચ ના થાજો કાજી
મફત માયલેજ મળે વિમાને ને અમારે ઘરવાલી છે રાજી
રાચ રચીલું નોકર-ચાકરથી શોભે ‘મફત’ મહેલ ચૌટા વચ્ચે
સમજી જાજો શાણા થઈ, મફત મફતમાં કોણ કોને લૂંટે
મફત મફતમાં ભેગું કરેલું, સમય આવે મફતમાં સરી જાય
પુરુષાર્થે રળી દાન દઈએતો , જાણજો સાચે જ સુખી થવાય
- રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)
Gujarati Kavita - “ગુજરાતી કવિતાઓ” is powered by WordPress
Free Wordpress themes distributed by Rock Kitty
