થાકી જશો શરીરેની સાથે ફરી ફરી હોવાપણાનો ભાર નહીં જીરવી શકો મિત્રો ને શત્રુઓથી બચી નીકળો પછી પડછાયાનો પ્રહાર નહીં જીરવી શકો મૃત્યુનો ઘા કદાચ તમે જાવ જીરવી જીવનનો બેઠ્ઠો માર નહીં જીરવી શકો મૂકીએ ગઝલના ચોકે બનાવીને બાવલું માથે સતત હગાર નહીં જીરવી શકો – ‘આદિલ’ મન્સૂરી
મોટા નગર ના માણસો ચહેરા વગરના માણસો હેતુ વગરની ભીડમાં કારણ વગર ના માણાસો જાણે ન ઓળખતા મને મારા જ ઘરના માણસો અખબાર આખુ વાચતા વાસી ખબર ના માણસો રણ-રેત માં ડુબી ગયા પાણીવગર ના માણસો પાકી સડકની શોધ મા કાચી કબરના માણસો – આદિલ
આપનું મુખ જોઇ મનમાં થાય છે, ચાંદ પર લોકો અમસ્તા જાય છે. જાગવાનું મન ઘણુંયે થાય છે. આંખ ખોલું છું તો સપનાં જાય છે. આંસુઓમાં થઇ ગયો તરબોળ હું, આપનું દિલ તોય ક્યાં ભીંજાય છે? આપ શું સમજો હૃદયની વાતમાં, આપને ક્યાં દર્દ જેવું થાય છે? લાખ કાંટાઓ મથે સંતાડવા તે છતાંયે ફૂલ ક્યાં સંતાય [...]
દિલ મા કોઇની યાદ ના પગલાં રહી ગયા, ઝાંકળ ઊડી ગયું અને ડાઘાં રહી ગયા. એને મળ્યા છતાંય કોઇ વાત ના થઇ, ગંગા સુધી ગયા અને પ્યાસા રહી ગયા. ફૂલો લઇને બાગથી હું નીકળી ગયો, ને પાનખરના હાથમાં કાંટા રહી ગયા. વરસ્યા વિના જંતી રહી શિર પરથી વાદળી, ‘આદિલ’ નજર ઉઠાવીને જોતા રહી ગયા – [...]