મારે વેચવું એક એવું ફૂલ જે છે કરોડોનું,
નોંધી લો માહિતી એની,હોય જો ખરીદવાનું,
રહેંઠાણ ડાયરીના ત્રિસમે પત્તે,ગામ સંવેદનાનું!
લાગણીભીડ અનુભવી મારે ક્યાં લગી વેઠવાનું..

એક નમણીનાં હાથે ભેંટ મળેલું,
એનો પ્રેમ સમજી દિલમાં શણગારેલું,
પછી એની નફરતની આગમાં જલેલું!
એકતરફા પ્રેમમાં વર્ષો કરમાયેલું..

બેજાન પત્તિયોને એની રોજ આંસુઓથી સિંચ્યું,
ખઠમિઠ્ઠી યાદોની ખુશનુમા હવા મળતાં ફળ્યું,
ખાતર તો ઊંચી જાતનું લાગણિયોનું ભળ્યું!
તરોતાજા થયું ફરી જ્યારે મન-ઉપવનમાં રોપ્યું..

એના રહેતાં દિલના ઘરમાં બીજું કોઇ ના આવે,
મારા દિલના દરવાજા પર હવે કોઇ દસ્તક મારે,
આવકારી દિલમાં જ્યારે એને તો ફુલ કાંટા બતાવે!
ધરમાં કાયમનું રહેવાસી છે એ એવું મને મનાવે..

રોજ એનાં પંખડીયોથી યાદ તાજી રહે,
દિલમાં ફરતું લોહી મને રોજ આવી કહે,
ફુલ કરે દાદાગિરી કાયમ એ હવે નહિ સહે!
કાઢો ફુલને બહાર એ વિના દિલમાં એ ના વહે..

આપીશ હું ભાડેપટ્ટે પણ જો સિખવો હોય તમારે પાઠ,
કોઇ ફુલ લેવું નહિ એવું જેને હોય પ્રેમ સંગ સાંઠગાંઠ,
પાછું આપજો ફુલ મને જો હોઉ હયાત ઉમ્મરે એક્સો-આંઠ!
ગુલાબનું ફુલ છે લાલ એવું! બરકરાર હજી એનો ઠાઠ..

પાછું લઇ લે ફુલ ઓ નમણી! કાણી કોડીયે એ તારું,
ડાયરીમાં મે સાચવી રાખ્યું એવું જતનથી સારું,
અસ્સલ માલિકને મળ્યું ફરિ એમ કહી દિલ ઠારું!
કોઇ તો આવશે લેવા નહિતર અનજાનું-અણધારું..

– ચિન્મય જોષી