ગાજ્યાં ગગન

ગગને ગાજ્યો મેઘો ઘનઘોર , લહેરાયું યૌવન અંગ અંગ
ઢળતી રે સાંજે નીતરતા અંગે, નેણલાં શોધતાં સાજનનો સંગ

શીતલ સમીર કંપાવે દિલડું ને જોશે ઝીલું ઝરમરીયો મેહ
નાજુક નમણી નારી હું રુપાળી , નયનોમાં ઊભરે છે નેહ

ઝરુખે ઊભી થાકી લજવાતી , વરસાદની છાંટે હું છંટાતી
અટૂલી ઘરમાં ભમીને ઘૂમતી,ઘડીઓ જુગજુગ ખૂટે ના ખુટાતી

આથમતો રવિ પૂરે રંગોળી ને ઊતરે માળે આભલેથી પંખી
પાંદડે ચમકે ધવલાં મોતી ને વાલમની વાટડી હું જોતી

ઝૂલાવું શમણાં આભની અટારીએ,ભીંના મોરલા દૂરદૂર ટહુકે
સપ્ત રંગો એ શોભે વ્યોમ ને શરમની છાયી લાલી અંગે

ઘોડલા દોડાવતો આવ્યો અસવાર, મેંતો દોડીને ખોલ્યા છે દ્વાર
ભીનો ભરથાર ભાવે ભીંજવતો ને ગાતું મનડું મેઘ મલ્હાર

ઝાંઝર રણક્યાં ને કંગન ખનક્યાં , રોમરોમમાં લાગી રે લ્હાય
વેણી ને ગજરાના હસતા રે મોગરા, મારું મુખડું મલકી શરમાય

- રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

This entry was posted on Saturday, July 25th, 2009 at 7:29 am and is filed under કવિતા. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Responses to “ગાજ્યાં ગગન”

  1. Chirag Patel Says:

    આથમતો રવિ પૂરે રંગોળી ને ઊતરે માળે આભલેથી પંખી
    પાંદડે ચમકે ધવલાં મોતી ને વાલમની વાટડી હું જોતી

    Nature and feeling goes togather.
    Nice to remember by heart.

    Chirag Patel

  2. nilesh Says:

    poem

Leave a Reply