આભલું નીરાળું
નથી ઘૂંઘટ કે લાગે શર્માળું કે
તોય મારું આભલું કેટલું રુપાળું
નથી ફૂલડું કે રેશમ રુપાળું ને
તોય એતો નમણું ને લાગે નીરાળું
નથી મુગટ કે કુંડલ ખન-ઝાંઝરું
તોય રાધાના કાન જેવું સાંવરું
ઉડે પંખી શાં મસ્ત એને ખોળલે
ધરે મેઘ સપ્તરંગો એને કોટડે
ઢળે સંધ્યા કે ખીલતું પ્રભાતજી
વ્યોમ હાટડે વ્હેંચાયા રે આનંદજી
એતો સૂરજ સજ્યું રે સોહામણું
એનું પાવન દર્શન શું લોભામણું
ઝૂમે તરુવર પંખીગાન સાથજી
પામું દર્શન ને પાય લાગું નાથજી
- રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)
April 25th, 2009 at 2:53 am
નથી ઘૂંઘટ કે લાગે શર્માળું કે
તોય મારું આભલું કેટલું રુપાળું
sky is super ,beautiful and your poem is also rupali.
Vital patel
December 18th, 2009 at 4:00 pm
very innocent thought,nice poem..