કુદરતના ખેલ હાથમાં આવી નહીં શકે

કુદરતના  ખેલ  હાથમાં  આવી  નહીં  શકે,
કળીઓને  ગલીપચીથી  હસાવી નહીં  શકે.

મારા  કવનનું આટલું  ઊંડું  મનન  ન કર,
કંઈ  યાદ  થઈ  જશે તો  ભૂલાવી નહીં શકે.

ના માંગ  એની પાસે  ગજાથી  વધુ  જીવન,
એક પળ  એ  એવી  દેશે  વિતાવી નહીં શકે.

અંતિમ  દર્દ  હોય  તો  આવે  છે  સ્તબ્ધતા,
સાચો  વિરહ  છે  એ જે  રડાવી  નહીં  શકે.

તે  વેળા  માન  તારી  મહત્તા  બધી  ગઈ,
જ્યારે   તને  કશું  ય   સતવી   નહીં શકે.

એવા  કોઈ  સમયને  હું  ઝંખું  છું  રાતદિન,
તું  આવવાને  ચાહે,  ને  આવી   નહીં  શકે.

એક જ  સલામતી  છે કે  પડખામાં દિલ રહે,
એ  બહાર  જો જશે  તો  બચાવી  નહીં  શકે.

- મરીઝ

This entry was posted on Monday, August 11th, 2008 at 4:32 am and is filed under ગઝલો. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply