2012 - રાખ ના રમકડા રાખ મા ભળી જાવાના
December 18th, 2009
“શુ લઈ ને આવ્યા હતા, શુ લઈ ને જાવાના છે,
રાખ ના રમકડા રાખ મા ભળી જાવાના છે,
જાણકારો કહે છે મધ્યાહને છે સૂરજ એની ઉંમરના,
એક દિવસ એના કિરણો પણ વિખેરાઈ જાવાના છે,
આંખો મીંચી જેની પાછળ લાંબી દોટ મૂકી,
એ પૈસા પણ ક્યાં કામ આવવાના છે,
પ્રેમ કર્યો,દુઃખ સહ્યા,સાથે રહ્યા કે છૂટા પડ્યા,
લાગણીઓ આ બધી ક્યાં સંભારવાના છે,
માતા-પિતા, ભાઈ-બહેન, પ્રેમ કે વ્યભિચાર,
દરેક સંબંધો પાછળ વિસરાઈ જાવાના છે,
નથી હોતા ખિસ્સા કફન ને “બદનામ” ,
અનિતિ નુ ધન કેવી રીતે સાથે લઈ જાવાના છે,
એટલે કહુ છુ મિત્રો ચિંતા છોડી મોજ કરો,
આ દિવસો ક્યાં પાછા આવવાના છે,
રાખ ના રમકડા રાખ મા ભળી જાવાના છે”…
- જ઼ૈમિન - “બદનામ”
નોટોમાં વાળે છે સિક્કામાં ચલાવે છે મને
December 16th, 2009
નોટોમાં વાળે છે સિક્કામાં ચલાવે છે મને
યાદ આવું છું તો સસ્તામાં વટાવે છે મને
લાલ બત્તીમાં મને ઑન કરે સાંજ ઢળે
મોડી રાતે એ વળી પાનમાં ચાવે છે મને
દિવસે કચરામાં વાળે છે એ મારા અવશેષ
રાતે બારીમાં નવેસરથી સજાવે છે મને
મારો ઉલ્લેખ થતાં એનું હસીને થૂંકવું
નામથી ગાળ સુધી ગળફામાં લાવે છે મને
કાળા લોહીનું ફરી ઘૂમરાવું પરસેવામાં
સ્પર્શ-પાતાળકૂવામાં એ તરાવે છે મને
- હેમંત ઘોરડા
દેખતા દીકરાનો જવાબ
December 14th, 2009
આગળ ની પોસ્ટ મા તમે આંધળી મા નો કાગળ વાંચ્યો હસે,
પ્રસ્તુત છે આંધળી માના કાગળ નો દેખતા દીકરા દ્વારા જવાબ
—————————————————-
ફાટ્યાં-તૂટ્યાં જેને ગોદડી ગાભાં, આળોટવા ફૂટપાથ,
આંધળી ડોશીનો દેખતો દીકરો, કરતો મનની વાત.
વાંચી તારાં દુ:ખડાં માડી ! ભીની થઈ આંખડી મારી.
પાંચ વરસમાં પાઈ મળી નથી, એમ તું નાખતી ધા,
આવ્યો તે દિ’થી આ હોટલને ગણી, માડી વિનાના ‘મા’
બાંધી ફૂટપાયરી જેણે, રાખ્યો રંગ રાતનો એણે !
ભાણિયો તો માડી ! થાય ભેળો જે દિ’ મિલો બધી હોય બંધ,
એક જોડી મારાં લૂગડાંમા, એને, આવી અમીરીની ગંધ ?
ભાડે લાવી લૂગડાં મોંઘા, ખાતો ખારા દાળિયા સોંઘા.
દવાદારૂ આંહી આવે ન ઢૂંકડા, એવી છે કારમી વેઠ,
રાત ને દિવસ રળું તોયે મારું, ખાલી ને ખાલી પેટ,
રાતે આવે નીંદર રૂડી, મારી કને એટલી મૂડી.
જારને ઝાઝા જુહાર કે’જે, ઊડે આંહી મકાઈનો લોટ,
બેસવા પણ ઠેકાણું ના મળે, કૂબામાં તારે શી ખોટ ?
મુંબઈની મેડીયું મોટી, પાયામાંથી સાવ છે ખોટી.
ભીંસ વધીને ઠેલંઠેલા, રોજ પડે હડતાળ,
શે’રના કરતા ગામડામાં, મને દેખાય ઝાઝો માલ,
નથી જાવું દાડિયે તારે, દિવાળીએ આવવું મારે.
કાગળનું તારે કામ શું માડી ! વાવડ સાચા જાણ,
તારા અંધાપાની લાકડી થાવાના, મેં લીધા પચખાણ,
હવે નથી ગોઠતું માડી, વાંચી તારી આપદા કાળી.
-ઇંદુલાલ ગાંધી
રિસેશનની કહાણી
December 13th, 2009
આજકાલ પેપર જ્યારે ખોલ્યું,રિસેશનનું મથાળું ચમક્યું,
નોકરી ગઇ-ધંધા ગયા,શેરબજારનું ગાડું પણ અટક્યું…
યુવાનોમાં હાહાકાર અને વેપારીઓ છે ડામાડોળ,
નેતાઓનાં ઠાલાં વચનોથી વાતાવરણ છે ઝોલંઝોલ્…
રુપિયો ગગડ્યો-ડોલર બગડ્યો-મંદી મારતી જાય,
તોય પાછી નેનો ની માંગ હર દિન વધતી જાય…
મંદી-મોંધવારીથી જ્યારે પ્રજા ત્રસ્ત થતી લાગી,
ત્યારે જ કોઇ રોગચાળાએ વધું સ્થિતી બગાડી…
રિસેશનનાં આ યુગમાં પણ ધંધો એક જામ્યો,
હોસ્પિટલનાં મંદિરનો શંકર વધું ભક્તજન પામ્યો…
આજે નહિ તો કાલે રિસેશન ઘેર જાશે,
ધંધા પાછા ફૂલશે-ફાલશે નોકરીઓની મ્હેર થાશે…
આવી રડતી-હસતી છે રિસેશનની કહાણી,
આતુરતાથી રાહ જુએ સૌ આવે એના વળતાં પાણી…
- ચિન્મય જોષી.
દિલ પુછે છે મારું
December 11th, 2009
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે.
ના વ્યવહાર સચવાય છે, ના તહેવાર સચવાય છે,
દિવાળી હોય કે હોળી, બધુ ઓફિસમાં જ ઉજવાય છે.
આ બધું તો ઠીક હતું, પણ હદ તો ત્યાં થાય છે,
લગ્નની મળે કંકોત્રી, ત્યાં શ્રીમંતમાં માંડ જવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…
પાંચ આંકડાના પગાર છે, પણ પોતાના માટે પાંચ મિનીટ પણ ક્યાં વપરાય છે,
પત્નીનો ફોન બે મિનીટમાં કાપીએ છે, પણ ક્લાઈન્ટનો કોલ ક્યાં કપાય છે.
ફોનબુક ભરી છે મિત્રોથી, પણ કોઈનાયે ઘરે ક્યાં જવાય છે,
હવે તો ઘરનાં પ્રસંગો પણ હાફ-ડે માં ઉજવાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…
કોઇને ખબર નથી, આ રસ્તો ક્યાં જાય છે,
થાકેલાં છે બધા છતાં, લોકો ચાલતાં જ જાય છે.
કોઇકને સામે રૂપીયા, તો કોઇકને ડોલર દેખાય છે,
તમેજ કહો મિત્રો, શું આને જ જીંદગી કહેવાય છે?
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…
બદલતા આ પ્રવાહમાં, આપણા સંસ્કાર ધોવાય છે,
આવનારી પેઢી પૂછશે, સંસ્કૃતિ કોને કહેવાય છે.
એકવાર તો દિલને સાંભળો, બાકી મનતો કાયમ મુંઝાય છે,
ચાલો જલ્દી નિણૅય લઇએ, મને હજુંય સમય બાકી દેખાય છે.
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે…
દિલ પુછે છે મારું, અરે દોસ્ત્ તું ક્યાં જાય છે?
જરાક તો નજર નાંખ, સામે કબર દેખાય છે
- ભાવેશ રાઠોડ
દર્દે દિલ
December 9th, 2009
દિલ મા જ્યારે દર્દ ઉઠે છે,
ગઝલ બની વહી નીકળે છે,
સારુ થયુ ખુદા આ એક રસ્તો તો આપ્યો
સંવેદનાઓ લોકો વરના ક્યાં સમજે છે,
સજાવી-ધજાવી ને દુઃખ બતાવુ પડે છે,
નહિતર દુનિયા ગાંડો સમજે છે,
છોડી દે આ ફાની દુનિયા “બદનામ”,
કોઇ પણ હવે તને ક્યાં ઝંખે છે,
લોકો બધા વાહ વાહ પોકારે,
આંતર મન રડે કકડે છે….
- જૈમિન મક્વાણા- “બદનામ”
આંધળી માનો કાગળ
December 8th, 2009
અમૃત ભરેલું અંતર જેનું, સાગર જેવડું સત્,
પૂનમચંદના પાનિયા આગળ ડોશી લખાવે ખત,
ગગો એનો મુંબઇ કામે;
ગીગુભાઇ નાગજી નામે.
લખ્ય કે માડી ! પાંચ વરસમાં પ્હોંચી નથી એક પાઇ
કાગળની એક ચબરખી પણ, તને મળી નથી ભાઇ !
સમાચાર સાંભળી તારા,
રોવું મારે કેટલા દ્હાડા ?
ભાણાનો ભાણિયો લખે છે કે, ગગુ રોજ મને ભેળો થાય,
દન આખો જાય દાડિયું ખેંચવા રાતે હોટલમાં ખાય,
નિત નવાં લૂગડાં પ્હેરે
પાણી જેમ પઇસા વેરે.
હોટલનું ઝાઝું ખાઇશ મા, રાખજે ખરચી-ખૂટનું માપ,
દવાદારૂના દોકડા આપણે કાઢશું ક્યાંથી, બાપ !
કાયા તારી રાખજે રૂડી,
ગરીબની ઇ જ છે મૂડી.
ખોરડું વેચ્યું ને ખેતર વેચ્યું, કૂબામાં કર્યો છે વાસ,
જારનો રોટલો જડે નહિ તે દી પીઉં છું એકલી છાશ,
તારે પકવાનનું ભાણું,
મારે નિત જારનું ખાણું.
દેખતી તે દી દળણાં-પાણી કરતી ઠામેઠામ,
આંખ વિનાનાં આંધળાંને હવે કોઇ ન આપે કામ,
તારે ગામ વીજળીદીવા,
મારે આંહીં અંધારાં પીવાં.
લિખિતંગ તારી આંધળી માના વાંચજે ઝાઝા જુહાર
એકે રહ્યું નથી અંગનું ઢાંકણ, ખૂટી છે કોઠીએ જાર.
હવે નથી જીવવા આરો,
આવ્યો ભીખ માગવા વારો.
- ઇન્દુલાલ ગાંધી
———————————–
દુઃખ છે
December 5th, 2009
ઘણો જ પ્રેમ કરી, વષોઁ સાથે રહ્યા પછી,
કોઇ જ્યારે છોડી જાય એ દુઃખ છે,
ઘણી જ મેહનત કરી, રાતો જાગી ભણ્યા પછી,
પરીક્ષા મા નાપાસ થવાય એ દુઃખ છે,
પ્રભુ ની પ્યારી સંતાન બની, ઘણી જ બંદગી કર્યા પછી,
ઉપરવાળો પ્રસન્ન ના થાય એ દુઃખ છે,
પથ્થર જેટલા દેવ પુજ્યા, હજારો માનતા કર્યા પછી,
કુખે કૂળ દિપક ના હોય એ દુઃખ છે,
કઈ જ નથી રહ્યુ આ દુનીયા મા, એમ સમજ્યા પછી,
ઝેર પણ પ્રમાણિક ના નીકળે એ દુઃખ છે,
ફક્ત મૃગજળ મળે સુખ ની શોધ મા ભટક્યા પછી,
રણ ની જેમ અક્ષય, દુખ જ દુખ મળ્યા કરે એ દુઃખ છે,
“હુ માનવી માનવ થાઉ તો ઘણુ” દરેક જાણે છે પછી,
છડેચોક સંવેદનાઓ ની હત્યા થાય છે એ દુઃખ છે,
અંત ક્યારેક તો આવશે આ વિપદા નો “બદનામ”
પણ હંમેશા સમસ્યાના શ્રીગણેશ જોવા મળે એ દુઃખ છે.
- જ઼ૈમિન મક્વાણા - “બદનામ”
હવે બસ બહુ થયું, બુદ્ધિ! હું પાગલ થાઉં તો સારું!
December 4th, 2009
હવે બસ બહુ થયું, બુદ્ધિ! હું પાગલ થાઉં તો સારું!
છલકવાનો સમય આવ્યો, છલોછલ થાઉં તો સારું!
જીવનનો ગર્જતો સાગર ઘણો ગંભીર લાગે છે!
હવે હું ચાંદનીની જેમ ચંચલ થાઉં તો સારું!
જુઓ કિરણો વિખેરાયાં ને ગુંજનગીત રેલાયાં!
હૃદય ઈચ્છી રહ્યું છે આજ : શતદલ થાઉં તો સારું!
મને આ તારી અધબીડેલી આંખોમાં સમાવી લે!
મને તો છે ઘણી ઈચ્છા કે કાજલ થાઉં તો સારું!
ભલે હું શ્યામ લાગું પણ મિલન આવું મળે કોને?
તમન્ના છે કે તારા ગાલનો તલ થાઉં તો સારું!
યુગો અગણિત ભલે વીતે મને એની નથી પરવા!
હું પ્રેમી કાજ એક જ પ્રેમની પલ થાઉં તો સારું!
મને એવા રૂપાળા ઘાવ દુનિયાએ કર્યા અર્પણ-
કે ખુદ દુનિયાને થઈ આવ્યું કે ઘાયલ થાઉં તો સારું!
જીવનમાં આમ તો ક્યાંથી મળે લયબદ્ધ ચંચળતા!
હું તારા ખૂબસૂરત પગની પાયલ થાઉં તો સારું!
તને તો આવડે છે ઠંડી-ઠંડી આગ થઈ જાતાં!
- મને છે મૂંઝવણ કે, આંખનું જલ થાઉં તો સારું?!!
-’શેખાદમ’ આબુવાલા
ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે
December 4th, 2009
ચોતરફ અજવાળું ઊઠી ગયું છે,
કોઈ ઘરમાં કંઈક મૂકી ગયું છે.
મેં ચણાવી એક દીવાલ ભીતર,
કોક આ દીવાલ કૂદી ગયું છે.
તું ઊછળતી એક એવી નદી છે,
મારું જેમાં વ્હાણ ડૂબી ગયું છે.
કેમ તારામાંથી હું બ્હાર આવું,
દોરડું વચ્ચેથી તૂટી ગયું છે !
ત્યાં પતંગિયું જ બેઠું હશે હોં,
એટલે એ પાન ઝૂકી ગયું છે.
ડાળ પર પડઘાય છે એક ટહુકો,
ક્યારનું પંખી તો ઊડી ગયું છે.
- અનિલ ચાવડા
